"အရႈံးကို လက္မခံလိုက္ပါနဲ့"
<<>><<>><<>><<>><<>>
ဒုတိယကမာၻစစ္ ဂ်ပန္ေလတပ္က ပုလဲဆိပ္ကမ္းကို ဗံုးႀကဲတိုက္ခိုက္လိုက္ခ်ိန္မွာေပါ့။အေမရိကန္ ေရတပ္အႀကီးအက်ယ္ ဆံုးရႈံးသြားခဲ့တယ္။စစ္သေဘၤာ ၇ စင္း ျမဳပ္သြားတယ္။၆ စင္းက သံုးလို႔မရေတာ့ဘူး။ေရတပ္မွာရွိတဲ့ တိုက္ေလယာဉ္ ၄၅၀ ပ်က္စီးသြားခဲ့တယ္။ေသဆံုးသူ ၃၈၀၀။အေမရိကန္တပ္သားေတြ စိတ္ဓာတ္အက်ႀကီးက်သြားၾကတယ္။ပစိဖိတ္စစ္မ်က္ႏွာရဲ႕ ေရတပ္သားေတြဟာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေလာက္ေအာင္ကိုစိတ္ဓာတ္ေတြက်သြားခဲ့ၾကတယ္။
သူတို႔ေလာက္အေျခအေနဆိုးတာ မရွိေလာက္ေအာင္ကို စိတ္မွာထင္ကုန္ၾကတယ္။ဒါေၾကာင့္အေမရိကန္တပ္သားေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းမႈ႔ကို ျပန္အဖက္ဆယ္ႏိုင္ဖို႔အေမရိကန္သမၼတ ရုစဗဲ့ ဟာ ခ်က္စတာနီမစ္ကို ပစိဖိတ္ေရတပ္ရဲ႕အုပ္ခ်ဳပ္သူအျဖစ္ ခန္႔လိုက္တယ္။ခ်က္စတာနီမစ္ဟာ တပ္သားေတြစိတ္ဓာတ္ကိုျမႇင့္တင္ေပးဖုိ႔ စိတ္ဓာတ္ စစ္ဆင္ေရး တစ္ခု ကို လုပ္ဖို႔စဥ္းစားမိတယ္။
သူဟာ ပုလဲ ဆိပ္ကမ္းက်ရႈံးေစေသာ အားနည္းခ်က္ကိုအရင္ လိုက္ရွာတယ္။ထို အားနည္းခ်က္ေတြမွ တဆင့္ တပ္သားေတြ ရဲ႕စိတ္ဓာတ္ကိုျပန္ႏႈိးဆြေပးဖို႔ စီစဥ္လိုက္တယ္။ပထမဆံုးစစ္သားေတြနဲ႔ေတြ႕ဆံုပြဲ လုပ္ခ်ိန္မွာ သူကလက္ရွိအေျခအေန ကိုအဆိုးဆံုးလို႔ထင္ေနၾကပါသလား?တကယ္ေတာ့မဆိုးေသးပါဘူး။ ဂ်ပန္ေလတပ္ေတြသာ အမွား ၃ ခုကို မက်ဴးလြန္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ငါတို႔ ဒီေနရာမွာ ဒီလိုရပ္ၿပီးေတာင္ စကားေျပာနိုင္ၾကမယ္မထင္ပါဘူးဗ်ာ။”
“အဲ့ဒီအမွား ၃ ခု က ဘာလည္း သိခ်င္ၾကလား?”တပ္သားေတြ စိတ္ထဲ ထို အမွား ၃ ခုကို သိခ်င္စိတ္ျပင္းျပစြာ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။”ပထမဆံုးအမွားက ပုလဲဆိပ္ကမ္းကို ဗံုးလာႀကဲခ်ိန္ဟာ တနဂၤေႏြေန႔ျဖစ္ေနတာပါပဲ။
တနဂၤေႏြေန႔ဆိုတာ အားလပ္ခ်ိန္ပါ။ အပန္းေျဖခ်ိန္ပါ။ သေဘၤာေပၚမွာ စစ္သား အကုန္မရွိၾကပါဘူး။ သူတို႔ေတြအျခား ေနရာေတြမွာ အနားယူေနၾကတယ္။
တကယ္လို႔ ဂ်ဴတီခ်ိန္ ေတြမွာသာ ဗံုးႀကဲ တိုက္ခိုက္လာခဲ့ရင္ ေသဆံုးစာရင္းက ၃၈၀၀၀ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။””ဟုတ္လား ?”ဟုတ္ေနပါတယ္ ။ ဒီအခ်က္ ကို သူတို႔မေတြးခဲ့ၾကဘူး။ဒါေၾကာင့္ စိတ္ဓာတ္က်ခဲ့ၾကတယ္။ ခုေတာ့အေသအေပ်ာက္စာရင္းကအမ်ားႀကီး နည္းသြားခဲ့လို႔ ကံၾကမၼာဟာသူတို႔ဘက္မွာ ရွိေနတာကိုျမင္သြားၾကတယ္။တပ္သားေတြစိတ္တက္ႂကြလာတာကိုျမင္လိုက္ရတဲ့ နီမစ္ကေနာက္တစ္ခ်က္ကိုထပ္ေျပာတယ္။
” ဒုတိယ အမွားက ေတာ့ အရမ္း ဆိုးတယ္။ ဒီဂ်ပန္ေတြ တကယ္ဆို သေဘၤာေတြကိုပဲ ဗံုးႀကဲခဲ့တာ သူတို႔ကံဆိုးတာပဲဗ်ာ။ သေဘၤာက်င္းေတြကို မဖ်က္ဆီးခဲ့မိၾကဘူးေလ။ သေဘၤာက်င္းေတြသာပ်က္ဆီးကုန္ရင္ က်န္တဲ့သေဘၤာေတြကမ္းကပ္ႏိုင္မွာမဟုက္သလို။ ပ်က္ဆီးသြားတဲ့သေဘၤာေတြကိုလည္း ျပန္ျပဳျပင္လို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ငါတို႔သေဘာေတြကို မိုင္ေထာင္ခ်ီသြားၿပီးျပဳျပင္ေနရလိမ့္မယ္။ဒါဆိုရင္ေတာ့ ငါတို႔ သြားၿပီ နာလန္ေတာင္ထူႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။””ဟုတ္တယ္မလား”မွန္တယ္။ တပ္သားေတြ လက္ခုပ္ဝိုင္းတီးၾကတယ္။
စိတ္ဓာတ္ေတြလည္း တက္ႂကြလာၾကတယ္။ဒီဆံုးရႈံးမႈ႔ဟာ ဘာမွ မဟုတ္တာကို ျမင္လာၾကတယ္။သူတို႔ ေနာက္အမွား တစ္ခုကို ပိုသိခ်င္လာၾကတယ္။”တတိယ အမွားကေတာ့”အားလုံုး စိတ္လႈပ္ရွားေနၾကတယ္။ေသခ်ာနားစြင့္ေနၾကတယ္။နီမစ္ က က်ယ္ေလာင္စြာပဲ ေျပာလိုက္တယ္။” ဂ်ပန္ေတြ သိပ္ တံုးတယ္။ သူတို႔ဟာ ငါတို႔ ျပန္တိုက္ခိုက္ႏုိင္ဖို႔ ကလဲ့စားေခ်ဖို႔အတြက္ အားအင္ေတြ ကို အျပည့္ခ်န္ထားေပးခဲ့တယ္။ အဲ့ဒါက ေလာင္စာဆီေတြပဲ။
ေလာင္စာဆီကန္ေတြ ဟာ ငါတို႔သေဘၤာက်ဥ္းနဲ႔ ၅ မိုင္အကြာေတာင္ထိပ္မွာ ရွိေနတယ္။ဒီ ကန္ေတြကိုပါ ဗံုးႀကဲခဲ့ၾကရင္ ငါတို႔မွာရွိသမ်ွ တိုက္ေလယဉ္ေတြသေဘၤာေတြဟာအလကားပဲကြ။”အကုန္ စိတ္ဓာတ္ေတြ တစ္ဝုန္းဝုန္ႂကြတက္လာၾကတယ္။”ဂ်ပန္ေတြ ဘာလို႔ဒီအမွားေတြ က်ဴးလြန္ခဲ့သလည္း သိၾကလား?။အေျဖကရွင္းတယ္ ။ ဘုရားသခင္ဟာ ငါတို႔ဘက္မွာအၿမဲရွိေနခဲ့တယ္။
ငါတို႔ကိုကူညီခဲ့တယ္။”လက္ခုပ္သံေတြ ဆူညံစြာထြက္ေပၚလာတယ္။ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ ညံထြက္လာတယ္။အရႈံးထဲ က ေန အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ မိမိဘက္မွာရွိနိုင္ေသာရႏုိင္ေသာအခြင့္အေရးကို ျမင္လိုက္ရခ်ိန္မွာ အားအင္ေတြ လံုးဝ တက္ႂကြသြားၾကတယ္။အဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အေမရိကန္ေရတပ္ဟာ ဂ်ပန္ေတြထိန္ခ်ဳပ္ထားေသာMarshall နဲ႔ Gilbert ကြ်န္းေတြကိုရုတ္တရက္ျပန္သိမ္းလိုက္တယ္။
ဂ်ပန္စစ္သေဘၤာ ၈ စီးကိုျမဳပ္ပစ္လိုက္တယ္။ေတာက္ေလ်ွာက္ပစိဖိတ္ စစ္မ်က္ႏွာျပင္မွာ ဂ်ပန္ေလယာဥ္ေတြ စစ္သေဘာေတြကိုေရေအာက္ျမဳပ္ျပလိုက္တယ္။ေနာက္ဆံုး လက္နက္မခ်ႏိုင္တဲ့ဂ်ပန္ေတြကို ၁၉၄၅ ၾသဂုတ္ ၆မွာ
ဟီရိုးရွီးမား ၾသဂုတ္ ၉ မွာနာဂါဆကီ ၿမိဳ႕၂ၿမိဳ႕ ကို အႏုျမဴဗံုႀကဲခ်ၿပီး ဒုတိယကမာၻစစ္ကိုအႏုိင္ယူလိုက္ၾကတယ္။
ဒီေနရာမွာစဉ္းစားၾကည့္ရေအာင္ တကယ္လို႔ ပုလဲဆိပ္ကမ္း ရႈံးနိမ့္မ႔ႈမွာကထဲက အေမရိကန္ေတြသာ စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး အရႈံးကိုသာ လက္ခံခဲ့ၾကရင္ယေန႔ ေခတ္ super power ႏုိင္ငံအျဖစ္ရပ္တည္ႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။
ဒီလိုမ်က္ေမွာက္ေခတ္ေအာင္ျမင္မႈ႔ ရရွိေစေသာအေၾကာင္းျပခ်က္ကရိုးရိုးေလးပါ။
” အရႈံးကို လက္မခံလိုက္ပါနဲ႔ “အရႈံးကို လက္မခံေသးသမ်ွကာလပက္လံုး သင့္မွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔90%ရွိေနပါေသးတယ္။ဘာလို႔အဆင္မေျပျဖစ္တိုင္းစိတ္ဓာတ္က်ၾကမွာလဲ…အေကာင္းေလးေတြ ျမင္ၾကည့္ၾကပါ။ဘယ္ေလာက္ဆိုးတဲ့အေျခအေနမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သင္သာအေကာင္းျမင္တတ္ရင္သင့္အတြက္ သင့္ဘက္မွာ ကံတရား ရွိတာျမင္လာပါလိမ့္မယ္။ဒါဆို ဘာလို႔ ေနာက္တခါ ျပန္မႀကိဳးစားႏိုင္ရမွာလဲသင္ လဲက်မွာ လုံးဝမစိတ္မပူမိပါဘူး။
သင္ ျပန္မထႏုိင္မွာကုိသာ စိတ္ပူမိပါတယ္။ျပန္ထလာႏိုင္ဖို႔လည္း အားအင္ေတြေပးႏိုင္ပါတယ္။ဒီကေန႔ ႀကံဳေနရတဲ့အခက္အခဲဆိုတာအနာဂါတ္မွာ သင့္ကိုပိုမိုေအာင္ျမင္ေစမယ့္တြန္းကန္အားဆိုတာျမင္ၿပီလား ?ျမင္တတ္ျပီလား ?ေအာင္ျမင္မႈ႔ဆီ အတူတူသြားၾကရေအာင္ဗ်ာ။ကြ်န္ေတာ္ရဲရဲႀကီးေျပာရဲတယ္ ။
Credit.Drေက်ာ္စြာလင္း
No comments:
Post a Comment